First week in Auckie

Oh, hallo daar trouw of ontrouw lezertje. Ik weet het, de manier waarop ik dit weblog aan het bijhouden ben, is tamelijk belabberd. Mijn welgemeende excuses hiervoor. Nu moet je weten, internet krijgen these days is niet zo makkelijk meer als het ooit was (ehh). In ieder geval, het is vrij lastig, en ik ben dan ook vrij beperkt geweest in mijn internetverkeer (in scherp contrast met mijn studentenleventijd, I know). Maar goed, genoeg gesmoesd. Tijd voor het echte werk: een fatsoenlijke update! Hij was beloofd, en hier is hij dan ook (of hij fatsoenlijk is, hangt natuurlijk van jullie eigen oordeel af, maar ik doe mijn best en hoop voor het beste)(Kijk, dubbel ‘best’, dat belooft veel goeds. Hopelijk vinden jullie deze stijlfout wel best – dat zou scheepsrecht zijn).

Dinsdag 27 oktober:
Na een redelijk onprettige vlucht (want Loei-Kind) met toch vrij veel slaap (zo’n 8-9 uur) vanaf Los Angeles (bye byee), zag ik rond 11:30 (eigen tijd) opeens land! En wat een mooi land: bebost en begrast, met een prachtige kustlijn en bergen en dalen valleien meertjes bossen alles wat je maar wenst – Valhalla was bereikt! Niet veel later landden we, met een strakke landing als ik dat even mag vermelden, en ik zag het bord. Auckland. YES! We made it.

Na een gratis thee opgehaald te hebben bij de baggageband (ideaaal), en scherp naar het accent van de cateringjuffrouw geluisterd te hebben (maar niks spannends), heb ik mn baggage opgehaald, en kwam redelijk goed door de strenge security-eisen (want eiland, he)(zo moeten ALLE tassen door X-ray machines): “What’s in that jar?!” “Uhhh.. jam?” “Ok.” (*Phew* :P). Zo kwam mijn Amerikaanse perzik-jalapeno-jam toch nog binnen. :’) In de ontvangsthal stond een man met ‘n ‘University of Auckland’-bordje op me te wachten, de zeer schappelijke airport transfer-dienst van de universiteit hier. Die man heette Maarten Schoeman ofzoiets, dus ik wilde al uitbundig in t Nederlands gaan ratelen, toen ik hoorde dat hij Afrikaans was. Naja, ook goed? :P Helaas wilde hij vooral heel veel vertellen over de fietstocht in Europa met zijn zoon, dus ik luisterde maar een beetje toe, maar dat was ook gezellig (hebben ook nog even over die Zuid-Afrikaanse dichter gepraat <3).

Oh! De auto’s rijden hier dus echt aan de verkeerde kant van de weg. Ja, wisten we al enzo, maar toch! Het blijft raar. Makes me wonder how they eat their boiled eggs.. In ieder geval. Tis wel oppassen met oversteken. Ik blijf denken, ‘je moet nu rechts-links-rechts kijken, en dan oversteken!’. In plaats daarvan kijk ik rechts-links-rechts-links.....en rechtslinkrechtslinks. Ik vertrouw t maar niks. :P Komt bij dat mensen hier niet aan fietsen gewend zijn, en dat er pas nog twee aanrijdingen van fietsers door bussen (typisch!) zijn geweest....dus ik denk dat ik de fiets, als roekeloze Utrechtse studenten-fietser, maar even laat staan.. :P Ik sterf liever een rustigere dood. En ook iets later, als dat even kan. Maar dat terzijde. Ik werd afgezet bij het hostel waar ik een reservering had, en zette mn spulletjes (of eigenlijk ‘Spullen’ – die +-75 kilo verdienen wel een hoofdletter en geen verkleinwoordje) op mn ‘nieuwe kamer’.. om meteen naar de universiteit door te lopen (die idd op loopafstand was). (Ach, jetlag, das zo 2008)(En ‘dat is zo 200x zeggen, dat is zo 2007).

Dus ik door. Ik heb me vervolgens aangemeld, geregistreerd, dat soort dingen, en met de mensen op t lab gemeet. Hoppa! Zo gedaan. :) De mensen waren supervriendelijk en behulpzaam, en de mensen op het lab zijn ook superaardig! (Mijn medestudenten, bijv. Mijn eigen supervisor is er pas vanaf a.s. maandag). Na het hoi-zeggen ben ik meteen doorgelopen naar een warenhuis om een handdoek te kopen (want in Amerika laten liggen – d’oh), en wat groceries gehaald, waaronder een zelf-samengesteld welkomstpakketje voor.....ah, mezelf! :D Een pak met Cadbury favourites (‘massively muncheable miniatures’)(CADBURY!!! - It's all over the place :'D) en een fles Hardy’s (Australische wijn)(Cabernet Merlot). Ahhh. Welcome in Auckie, Val. ;) In de supermarkt nog werd ik gebeld door Victoria (een heel aardig meisje hier op t lab met wie ik ook al via de mail contact heb gehad, en die de andere kant van het onderzoek doet dat ik ook ga doen). Victoria wou voor die avond een welkomstetentje regelen voor mij, maar het bleek dat er vanavond pubquiz was voor de meeste mensen. Of ik daar bezwaar tegen had, om mee te gaan. Bende gek!! Count me in! :D I love pubquizes. Ik ga er eigenlijk niet vaak genoeg heen. Dus *hoppa* ja gezegd, en niet veel later waren we in de bus, op weg naar de pub, die in zich in Newmarket (een buurt van Auckland) bevond.

Van tevoren gingen we in een Spaans restaurantje een klein hapje eten (“’Tapas’, ahh I never tried that!” “Uhh, you serious..?” – oh wacht dit is geen Europa), was wel prima. Ohja, das een goed ding van Auckland: de restaurantjes zijn ongelooflijk goedkoop. Voor 20 NZ-dollar (das ongev. 10 euro) heb je een goed diner. Serieus. De pubquiz daarna (jetlag still ignored) was erg gezellig. Zat in een leuk team, en ik wist geen enkele vraag. :P Het ging allemaal over tv-shows (tsja..) en Nieuw-Zeeland, dus ja.. Tot de Food & Drinks-Round kwam! :D Leave that to me, folks! Ik had vijf vragen in een rij goed, en knalde de antwoorden eruit. Woooooohooo! :D Was ik toch nog even nuttig. :) Yup, dat was erg gezellig.. We gingen niet _te_ laat terug (23:00?) en die avond sliep ik als een roos (na op de deur van mn buurvrouw te hebben geklopt vanwege het geluid van haar tv/laptop, die ze terstond uitzette zonder de deur ooit te beantwoorden.. ok.. :s).

Woensdag 28 oktober:
Nou ik sliep dus als een roos, maar toen ik wakker werd.. halle-lujah! Wat een geluiden er toch uit de badkamer kwamen! (Helaas deel ik de badkamer, wc en keuken met 8(?) anderen, die volgens mij allemaal Chinees zijn). Een goed rugbyteam zou er niet voor onder doen, ik zweer het je! Keurige meisjes, allemaal, als je ze zo ziet, maar hoe monsterlijk ze in de badkamer zijn?.. :| No kidding. Na goed. Na dit wreed ontwaken ging ik terug naar het lab (want daar izz the interwebs!), alwaar ik eindelijk een hoop e-mails heb beantwoord (sorry lads!!). ’s Middags ben ik langs de bank geweest om een account te openen en langs Vodafone, maar die vertelden me maandag terug te komen, voor een goed (X-mas) offer. Nou moet je weten dat die geluiden die mijn Chinese medebewoners maken niet alleen ’s ochtends zijn. Oh nee. De – hele – dag – door. It never stops.. En als het meisje in de kamer naast mij aan het neuriën is, dan hoor ik dat ook. Luiiid en duiiidelijk. So much voor de papieren muren hier.. Verder hebben ze er moeite mee om zachter te praten dan op schreeuwvolume, en zet men de tv graag loeihard aan om alle reclames te kunnen horen(?!). Zuuuucht. Dus ik bedacht een avondprogramma voor mezelf (om maar niet thuis te hoeven zijn): ik ging lekker eindelijk Inglourious Basterds kijken (de laatste Tarantino-film)! En damn, dat was goooeeed. De bioscoop was fantastisch: fijne stoelen, flesjeshouders (hehehe), en MAN wat een beenruimte! Bijna 2 meter, als je t mij vraagt (zie foto)! En de film was erg leuk. :) Heb me goed vermaakt..

Daarna moest ik wel terug naar het centrum zien te komen, en waren de wegen slecht verlicht, en was ik de weg sowieso kwijt, verlicht of niet, maar ik heb t gered. :P Dat was zeker de moeite waard.. twas alleen jammer dat, toen ik terug kwam om 23:30, drie mensen het nodig vonden nog even te gaan douchen, met de deur van de badkamer (waar de hokjes zijn) wagenwijd open. En laat die badkamer nou net tegenover mijn kamer zijn. Superoverlast van de herrie, dus. Shee, thanks people. Anders denk je gewoon even niet aan de rest van het hostel?! Naja, ik met kracht die deur twee keer dichtgeramd, maar ho maar understanding.. dus oordopjes in (thank god dat ik die heb meegenomen), en slapen maar (soort van). ....Begin nu al een beetje moe van dit hostel te worden (letterlijk en figuurlijk).

Donderdag 29 oktober:
’s Ochtends heerlijk ontbeten met wat muesli en ‘De Winkel’-yoghurt (hehe), maar helaas geen koffie, en ik was dan ook weer snel op weg naar de uni (15 minuutjes lopen right, dus dat viel wel mee). Zie hiernaast een foto van het Human Sciences Building, waar ook the department of psychology is (en onze kamers/lab). Op de uni werd het dan tijd om te gaan bellen voor accomodatie: that’s right, appartemententijd! Nu moet je weten dat accomodatie in Auckland readily available is, t punt is alleen dat t allemaal tamelijk kleine appartementjes zijn. Klein, klein.. ja echt klein! Als in, een kamer waar een tafeltje staat en je bed (note: dit is ook je huiskamer), en halletje of gang waar je keuken toevallig ook is, en een badkamer van 2m2. ...Tsja. Dat krijg je hier in het centrum, blijkbaar.. Je zit wel meteen op loopafstand van de uni, dus dat scheelt.. En dat is dan +-450 euro per maand (of 220 NZ-dolllar per week, zoals ze hier rekenen). Goed, je kan ook verder weg gaan zitten, en dan krijg je iets meer ruimte voor t zelfde geld, maar hey, dit is gemeubileerd, en nee ik heb geen zin om elke dag een half uur in de bus te moeten zitten (en terug), want, zoals ik zei, fietsen is hier echt geen optie. Dus het idee is nu dat ik in t centrum ga zitten tot ik vervoer heb (in de vorm van een auto ofzoiets dergelijks – wat nu nog ongelooflijk lijkt).

In ieder geval, die dag ging ik langs twee appartementen, en eerlijk gezegd vond ik de eerste al meteen geweldig! Ok, echt heel klein: keuken in t halletje, zo’n opklapbed als in Pink Panter-films (met Peter Sellers, jeweettoggg), en idd 2m2 badkamertje.....maar met eigen wasmachine(!), en MIDDENIN het centrum!! ..Had ik wel verdiend zo, dacht ik, na die vijf verre-afstand-jaren in Utrecht. :) Ik ben ook nog naar de tweede gaan kijken, maar vooral als vergelijkingsmateriaal. Die was in een mindere buurt, en had veel minder licht binnenvallen (errrg belangrijk), dus het werd de eerste! Ik heb vanochtend gebeld, en ik heb ‘m!! :D Yaay! Het is een erg goede prijs voor de locatie, heb ik gehoord, en het is een vrij nieuw gebouw, en t appartement is ook vrij nieuw, dus ik ben blij. :) Foto’s volgen snel.



Daarna ben ik die dag wezen zwemmen (yay! Eindelijk weer), in een ...YMCA-bad (tsja), genaamd ‘Tepid Baths’ (tsja..) maar twas tamelijk warm (beetje te, zelfs). Wel lekker om weer es in t water te liggen natuurlijk. Daarna weer es langs de supermarkt geweest, en bovendien drie testbiertjes gehaald (wat wordt mijn nieuwe huismerk??). Die avond ging ik samen met Victoria, Caroline en Chris (allemaal van het lab) naar klassieke muziek luisteren in de Town Hall (lang leve studentenkaartjes). Het Auckland Orchestra speelde Weber (Euryanthe Overture), Dohnanyi (Konzertstück) en Beethoven (Symphony No. 3 ‘Eroica’).

Ik vond vooral het eerste en laatste stuk erg mooi.. Het middelste stuk werd hoofdzakelijk begeleid door een zekere Raphael Wallfisch (cellist), die de hele tijd zelfvergenoegzaam lachte, maar die ik een ‘Andre Rieu meets Aart Staartjes’ vond. Niet alles dus. De dirigent was Roy Goodman, en die was geweldig! Hij grijnste constant van oor tot oor, en sprong als een malle in het rond. Zoals dirigenten horen te zijn. <3 Het was ook zeer gezellig met de anderen.. ’s Avonds (22:00 was ik terug) probeerde ik meteen te gaan slapen in het hostel, maar de Chinese meisjes hier waren als idioten aan het schreeuwen op de gang. Ga dan verdorie dichter bij elkaar staan!! Ik was in zo’n halfslaap al (want ik was moeee) en heb me toen een uur lang half dromend half zwaar-ergerend afgevraagd of ik op moest staan en iets moest gaan zeggen of niet.. (mind you, ik had mijn oordoppen al in, maar hoorde ze er keihard door heen), maar ik was te moe. Uiteindelijk ben ik blijkbaar in slaap gevallen, maar ik was zo moe vanochtend.. god I hate this hostel. Gehorige rotzooi. Eigen appartementje, here I come. <3

Vrijdag 30 oktober:
Die ochtend na een avond met halve slaap ging ik op tijd naar t lab voor een skype-date avec the Lau. Op dit moment is er een 12-uur-tijdsverschil (door daytime savings/het klok-verzetten/wintertijd). Dat was tres gezellig, en het was goed weer es een nuchtere Nederlandse geest te horen (als ik je zo even mag beschrijven, oh Lau-rity ;)). Verder heb ik mijn tijd goed besteed door foto’s up te loaden voor mijn weblog (want draadloos is zoo sloom hier, en de vaste uni-lijn is pretty good)(zie zie! Ik denk wel aan jullie ;)). Verder heb ik nog wat bankdingen geregeld (‘hmm wat is mn saldo eigenlijk?’), en nog eens achter de mensen van het appartement gebeld, maar het lijkt erop dat ik ‘m gewoon kan hebben (hurray!). Om 5 uur was het dan tijd voor een heuse vrijdagmiddagborrel (mn eerste ooit - would you believe it?!), met wat mensen van het lab. We hebben lekker van het happy hour genoten tot een uurtje of 7, toen onze wegen zich weer scheidden en ik me ging bedenken hoe ik aan mijn hostel ging ontsnappen. Ik vertelde mezelf dat ik me niet zo aan moest stellen en ging op weg naar het hostel om een dinertje voor mezelf te koken met eerder gekochte boodschappen.


Waaronder 'De Winkel'-yoghurt ^^

Nou ik was lekker even bezig, toen de Grootste Trut of the floor binnenkwam (zij gilt altijd overal doorheen, loopt rond alsof het haar bloody appartement is). De Grote Vriendin kwam luid kakelend binnenstormen, zoals we van haar gewend zijn, maar deze keer zonder gesprekspartner. Voordat ik kon denken, ‘goh, zelfs zonder iemand om haar te moeten verduren..’ zag ik de hands-free-set. Oh bloody great. Ze is aan de telefoon. En echt, would you believe it, op een gegeven moment zong ze zelfs een stukje aan de telefoon. In ieder geval. Ze ging naar haar kamer, die helaas naast de keuken is, en ik ging nog even aanwezerig voor haar deur staan, in de hoop dat ze ‘m dicht zou doen voor privacy, maar niks daarvan. In plaats daarvan kwam ze bij me in de keuken staan, ging in mijn weg lopen (nog steeds door gillend in haar headset, mind you), keukenkastjes naast mijn hoofd openen en betekenisvol naar het fornuis staren, waarvan ik de enige twee pitjes die het doen bezet aan het houden was met twee halfbakken pannen zonder anti-aanbaklaag. Ik vertelde mezelf me niet opgejut te voelen vanwege haar........maar dat gebeurde natuurlijk wel. Dus zodra ik mijn half-aangebakken omelet, Japanse curry en groene asperges in knoflook-sojasaus afhad, ging ik snel naar mijn mini-kamertje, en zij snauwde: “You finished?” en ik wou zeggen, “YES ME FINISHED, YOU @#*&(@^$&!!”, maar in plaats daarvan gaf ik een korte kopstoot, alhoewel ze net iets te ver weg stond om geraakt te worden.


NZ-boter (maar met NL-vlag!), en geimporteerde Amerikaanse jam met perzik en jalapenopeper ^^

Echt, ik ben het zo beu om continu in andermans herrie te zitten, en ze houden dan ook absoluut geen rekening met wie dan ook hier: keihard de tv aan, muziek op de kamers, gillende mensen, ik ben het zo beu!! Na goed. Ik naar mn kamer met mn eten, wil ik het daar rustig gaan opeten (het smaakte trouwens verbazingwekkend goed, met name de asperges), is het meisje naast mij weeeer keihard een of andere Chinese talkshow aan het luisteren. Dus ik zet een Pink Floyd-videootje aan, om even te kunnen ontspannen, ..kan ik het serieus niet horen (zelfs niet met het volume vol open) door het gegil van die trut op de gang/keuken! ... !!!! Toen. Was. De Maat. Vol. You want war? You can bloody get it!! Ik heb death metal. Dus HOPPA death metal aan, mn volume van mn laptop iig half open (we blijven wel minimaal sociaal, he), en Guten Appetit!!! :) Ahhhhh. That was goood. Na al die frustratie van herrie ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds, en ’s nachts, had ik hier ECHT even behoefte aan. Heel kinderachtig, maar even wilde ik hen niet meer horen. En dit is werkelijk de enige manier: je eigen muziek erover heen knallen. Well lang leve death metal! <3

En na het eten heb ik netjes mn afwas gedaan en ben ik toch maar op mn minitieuze kamertje gaan zitten, mede om hieraan te schrijven (werd toch tijd he), en ik moet zeggen, met een muziekje aan (eerst Edvard Grieg (een van mn favs, lately) en nu Smashing Pumpkins) gaat het best wel. Maar dat zou niet moeten hoeven.. echt, ik snak naar mn eigen plekkie. Maar goed, maar goed, moet niet klagen, als t goed is heb ik die a.s. dinsdag. :) Dus, tot zover..

General Kiwi news
Zo. Tot zover mijn eerste week hier. Al met al gaat het best wel prima, ook al mis ik de Californische zon echt wel (had ik toch maar nog meer in de zon gezeten! Sun how do I miss thee!), de mensen hier zijn echt heel vriendelijk (nodigen me nu al overal mee naartoe, zoals hierboven beschreven, helpen me met van alles, etc.). Verder is de universiteit dus in het midden van het centrum van Auckland, dat verder niet zo denderend is, en zelfs tamelijk lelijk, maar ok. Ik heb al een paar aardige kroegjes gezien, en het is bij lange na niet zo erg als in Amerika (“Pub? As in Irish pub? Not anywhere near here, no.” Aargh!).

Het bier is trouwens wel weer een stuk duurder dan in Nederland (in de supermarkt), maar dat lijkt overal (op Oost-Europa na dan) het geval te zijn.. het goedkoopste wat ik heb gevonden is 50 eurocent per flesje (in een 12-pak), maar ik moet nog maar zien of dat drinkbaar is.. anders wordt het 1 euro (ofwel 2 NZ-dollar) per flesje.. ach. Ik wou toch al minder bier gaan drinken en gaan switchen naar wijn. ......Helaas is de wijn ook vrij duur. Een goedkope fles is 3.50 euro.. in de bonus van de supermarkt, zeg maar. Dus dat wordt inslaan, ofzo? Naja. Komt wel goed.. De overige boodschappen vallen trouwens reuze mee: groente en fruit in de supermarkt is betaalbaar, en de rest is ook niet zo erg. Heb trouwens al Bolletje gespot: beschuit en roggebrood (het laatste heb ik maar gekocht, omdat ik weer geen fatsoenlijk brood kon vinden, en ik mn vezeltjes anders toch wel mis). Ah, reminds me! Er zijn hier geen biologische winkels. GEEN!! Dat was mn beste bron voor goed brood, beide in Utrecht en Amerika.. Maar dan echt geen geen geen. In het hele centrum van Auckland (en believe me, I’ve looked). Dat was wel een teleurstelling.. Je kan wel online bestellen, maar das toch niet alles.. (maar zal wel moeten). Ah well.

Verder zijn er ontzettend veel Aziaten hier in Auckland. Voor elke blanke (NZ)-persoon, om t zo maar even te zeggen, heb je ongeveer tien Aziaten, no kidding. Had ik niet verwacht.. Betekent wel dat er ontzettend veel goedkope, goede restaurantjes zijn! :D Ah teeheehee! En een toko moet ook niet ver weg zijn (ook al heb ik er pas twee kunnen spotten). Komt goed uit, want ik wilde al meer Aziatisch gaan eten (ik ben zelfs Thais ontbijten aan t overwegen – ja met curry en rijst dus)(alhoewel zij vaker iets lichters zouden nemen, een helder soepje met noedels, bijv.)(Voor zover ik weet, natuurlijk). De ‘blanken’ zien er verder allemaal heel erg Engels uit......en daar ga ik verder niets meer over zeggen. :P:P

Dan, het weer. Het is hier nu lente, maar ik vind het behoorlijk fris (zal wel door Californië komen). De zon heeft al wel een paar keer geschenen, en iedereen is erg positief over de aankomende zomer (zomer in Auckland, dat moet wat zijn..!). Verder, de taal. Tis een soort van Engels natuurlijk, maar dat maakt ze nog niet niet lastig te verstaan.. ze praten wat binnensmonds, en ‘fish and chips’ is een soort van ‘fush and chups’, en ‘website’ wordt zoiets als ‘wiebsoit’ (no kidding). ‘Noice!’ ‘Alroight!’ zijn ook veel gehoorde uitroepen.

Dat was ’t wel zo’n beetje for now, I think.. Het gaat allemaal wel prima, ik heb het deze week nog even rustig aan gedaan, en begin pas officieel 1 november (is veranderd van de originele datum woensdag 28 oktober, wat ik al vreemd vond eerst), oftewel aanstaande maandag, als mijn begeleidster er ook is (Dr. Donna). Dus dit weekend moet ik nog even overleven (in t hostel and such), en dan maandag begint het echte werk (en dinsdag mn eigen appartementje!). Heb er zin an!

I’ll keep you posted (een beetje beter deze keer, I hope).
Cheeerioooo,


Val

P.S. Heb eindelijk ook mn logs over het barbecuefeest bij de miljonair en over de trip naar de woestijn gepost! Enjoy!

P.P.S. De twee logs over op de set, en de laatste paar dagen LA, komen eraan! Hold tight!